ΣΥΝ/Θεσεις/09

Εικονίδιο

Περί των προτάσεων του ΣΥΝ

Πολιτική συμμετοχή και διαδίκτυο

Με δεδομένες τις δυνατότητες μαζικής διαβούλευσης και συζήτησης που δίνει σήμερα το διαδίκτυο, τόσο συγκεντρωτικής, όσο και αποκεντρωμένης, πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το άνοιγμα των κομματικών διαδικασιών (και μέχρι ποιου σημείου), στον πολιτικό χώρο του κόμματος και όχι μόνο στα οργανωμένα μέλη, χωρίς να εκφυλίζεται αυτό σε κάποια μορφή απολίτικης δημοσκόπησης; Με ποιους όρους, ποιους στόχους και ποια χαρακτηριστικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί “αμεσοδημοκρατικά” το διαδίκτυο; Η συζήτηση άνοιξε: η αρχική συμβολή βρίσκεται στη σχετική σελίδα. Περιμένουμε τις απόψεις σας στα σχόλια αυτής εδώ της ανάρτησης.

Advertisements

Στο:Κείμενο, , ,

5 Σχόλια

  1. Ο/Η politispittas λέει:

    Το Διαρκές Συνέδριο, είναι , 13 με 15 Φεβρουαρίου.
    Σήμερα είναι 11 του ιδίου μηνός.

    Προσωπικά θα περίμενα αυτές οι σελίδες Διαλόγου πάνω στις θέσεις να είχαν ανοίξει τουλάχιστον δύο μήνες νωρίτερα.

    Μοιάζει σαν κίνηση της τελευταίας στιγμής που κατά συνέπεια απονευρώνει κάθε διάθεση για συμμετοχή γιατί, σε τελευταία ανάλυση α) πότε κάποιος θα προλάβει να μελετήσει τις θέσεις σοβαρά β) πότε θα προλάβει να συντάξει μία ή δύο σοβαρές παρεμβάσεις και γ) πως αυτές θα ληφθούν υπόψη την τελευταία στιγμή;

    Είναι κρίμα.

    Αν υπάρχει ΜΙΑ δύναμη στην Ελλάδα που επιμένει να παράγει Πολιτική Σκέψη είναι ο Συνασπισμός. Αποτελεί, την μοναδική ελπίδα όσων Πολιτών προσπαθούν ακόμα να σκεφτούν και να λειτουργήσουν σαν Πολίτες.

    Όμως, για άλλη μία φορά, όσοι δεν είναι μέσα σε μηχανισμούς ή δεν είναι ακόμα και γεωγραφικά κοντά θα μείνουν απ’ έξω, ενώ ποιος ξέρει; ίσως να είχα και κάτι σημαντικό να πουν έστω μέσω του διαδίκτυου.

    Παρακολουθούμε τα σκαμπανεβάσματα του ΣΥΡΙΖΑ με τεράστια αγωνία.

    Παρακολουθούμε τις όποιες δηλώσεις της Ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με εξ’ ίσου τεράστια αγωνία πασχίζοντας να βρούμε σοβαρότητα και όχι «ευκολία» και «λόγια».

    Κατανοούμε πως συχνά, οι δηλώσεις «κόβονται» στον αέρα και η ουσία πάει περίπατο.

    Νιώθουμε κάποιες φορές πως σε κρίσιμα ζητήματα -Παιδεία για παράδειγμα- οι θέσεις του Κόμματος είναι «απαίδευτες» , αντιευρωπαϊκές και αντιεπιστημονικές και κυριολεκτικά μας τραυματίζει. Γιατί η αγωνία μας δεν είναι μόνο η διεύερυνση της λαϊκής βάσης αλλά και η καλή υπηρεσία στην ουσία.

    Και τώρα, με την ευκαιρία του Διαρκούς Συνεδρίου θα μπορούσε πολύς κόσμος να μπει σε γόνιμο διάλογο και κάποιες απόψεις να ακουστούν και να παίξουν ένα ρόλο. Μόνο που είναι αργά.

    Τι κρίμα. Γιατί, άλλη ελπίδα για Πολιτική Υγεία πέραν του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει στην Ελλάδα.

  2. Ο/Η michalispanayotakis λέει:

    Μερικές αδυναμίες δεν είναι αμιγώς πολιτικές, αλλά και οργανωτικές. Ο ΣΥΝ καθυστέρησε να συγκροτήσει μια ομάδα που να δρα στο διαδίκτυο. Η πρόσφατη γέννηση της ομάδας, οδήγησε στην απόφαση να ξεκινήσουμε αυτό το ιστολόγιο με σκοπό την προβολή του συνεδρίου και του προγράμματος και την συζήτηση πάνω στο πρόγραμμα. Καθυστερημένα, όντως, αλλά πιστεύουμε πως ήταν προτιμότερη η παρέμβαση αυτή από την αδράνεια.

    Η συζήτηση πάντως δεν θεωρούμε ότι τελειώνει στο διαρκές συνέδριο, ούτε θεωρούμε πως περιορίζεται μόνο σε αυτό. Επίσης θεωρούμε (και ίσως να είναι ένα σημείο που αφορά μια νέα, αποκεντρωμένη διαδικασία διαβούλευσης) πως θέλουμε ακόμα πολλά σημεία διαλόγου στο διαδίκτυο – που μπορούν να ξεκινήσουν και πρωτοβουλιακά από τον χώρο της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς. Άλλωστε το ιστολόγιο αυτό αν και σαφέστατα μπορεί και να ξεκινήσει την συζήτηση και να την παρακολουθεί, δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να την μονοπωλήσει.

    Δείτε το σαν αρχή αυτό εδώ, όχι σαν ένα τέλος. Την προοπτική του εγχειρήματος, όχι τις σημερινές αδυναμίες του.

  3. Ο/Η politispittas λέει:

    Ευχαριστώ θερμά για την γρήγορη απάντηση.

    Στο ιστολόγιό μου πάντως, ανέβασα και εγώ πριν λίγο τα σχετικά με το Συνέδριο μαζί με τους σχετικούς e-δεσμούς.

  4. Ο/Η zisis λέει:

    Το πρώτο πράγμα που νομίζω πως πρέπει να γίνει είναι η σύμτυξη των 22 στόχων στό μέγεθος μιας κανονικής ανάρτησης ενός ιστολογίου.Στο μέγεθος που είναι γραμμένες δεν είναι εύκολο να αναδημοσιευτούν ,αλλά και να διαβαστούν από τους μπλόγκερς. Με τον τρόπο αυτό όποιος και όποτε κρίνει απαραίτητο θα μπορεί να αναδημοσιεύει το κείμενο ενός στόχου, η ένα μερός του συμπληρωμένο με παρατηρήσεις και να προκαλείται έτσι και διάδοση των θέσεων αλλά και κριτική μεά από τα σχόλια των αναγνωστόν.

  5. Ο/Η politispittas λέει:

    Από την Κύπρο στην οποία ζω τα τελευταία 6 χρόνια, με την αγωνία της απόστασης, την Παρασκευή έγραψα αυτό το κείμενο στο πλαίσιο της τακτικής μου αρθρογραφίας στην εφημερίδα Πολίτης. Δημοσιεύτηκε,την επόμενη μέρα, Σάββατο 15 Φεβρουαρίου. Δεν θα κρύψω εδώ, πως στο παρελθόν έστειλα άρθρα στην Αυγή για αναδημοσίευση αλλά δεν έλαβα καν μία στοιχειώδη απάντηση.

    Η Αριστερά που αγάπησα

    …ήταν αυτή, που σε χρόνια απίθανα, όταν Χατζιδάκις σήμαινε «παρακμιακός εκπρόσωπος της αστικής τάξης» εκείνη, τον έφερνε στις γιορτές της και αυτός, ευφρόσυνος κάθονταν στο πιάνο του, έπαιζε τις αρμονίες του, μιλούσε με τον κόσμο και εξηγούσε αβίαστα τον εαυτό του σε έναν κόσμο που σέβονταν τον Πολιτισμό.

    Ήταν αυτή, που στις γιορτές της καλούσε τον Ιάνη Ξενάκη και εκείνος, έπαιρνε το αεροπλάνο από το Παρίσι που τόσο τον είχε προστατεύσει και ερχόταν στην πατρίδα που κάποτε τον είχε καταδικάσει σε θάνατο.

    Τον θυμάμαι να κάθεται σε ένα σκαμπό ανάμεσα σε ένα περίπλοκο πλέγμα μαγνητοφώνων και ηχείων τοποθετημένων κυκλικά και να ερμηνεύει τη μουσική του τη δύσκολη, την μαθηματική, την στοχαστική, την συμπαντική.

    Και γύρω του, το θυμάμαι σαν τώρα και θα το γράψω κι ας φανώ ίσως γραφικός, κόσμος πολύς, πρόσωπα νεαρά, πρόσωπα ηλικιωμένα, διανοούμενα, εργατικά, φοιτητικά και όλα είχαν φως.
    Μόνο που αυτό το φως δεν πήγαζε από κανέναν προβολέα, αλλά από μέσα τους.

    Και θυμάμαι μια ομάδα από παιδιά μικρά, κάπου στα δέκα, έντεκα χρόνια τους, που αποσπάστηκε από τον υπόλοιπο κόσμο και θέλησε να πάει κοντά στον αείμνηστο και μεγάλο έλληνα συνθέτη. Κάποιοι είπαν «σσσσς…καθίστε ήσυχα». Ο Ξενάκης, με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο τα κάλεσε να κάτσουν περιμετρικά στα μεγάφωνα για να ακούνε ακόμα πιο καλά και συνέχισε τη διήγησή του για το πώς δημιουργεί τη μουσική του, αυτή τη μουσική που μοιάζει γεννημένη από το διάστημα κα τους νόμους που ορίζουν το σύμπαν. Και ο κόσμος γύρω, άκουγε σχεδόν μαγεμένα χωρίς να αναπνέει.

    Κάπου εκεί, μπορούσες να δεις τη φιγούρα του Μανώλη Αναγνωστάκη να τριγυρνάει.
    Να διακρίνεις τη φωνή του Τάσου Λειβαδίτη να γελάει κρατώντας τον Λεωνίδα Κύρκο από το μπράτσο.
    Να πέσεις πάνω στον Μίλτο Σαχτούρη που συζητούσε με κάποιους νεαρούς ανθρώπους που τον κοιτούσαν με σχεδόν δέος –θα έλεγε κανείς.

    Η Αριστερά που αγάπησα, ήταν αυτή.

    Μια Αριστερά που κόντρα στην ειρωνεία των ισοπεδωτικών σταλινικών από τη μια και τη δεξιά πρωτόγονη βαρβαρότητα από την άλλη, επέμενε στους πιο πολύτιμους χυμούς της κοινωνίας ώστε να τους αναδείξει αλλά και να τους κάνει μέτοχους της δικής της ιστορικής προσπάθειας. Πολιτισμός!

    Και αυτά που λέω πάνε 30 τόσα χρόνια πίσω, βρίσκονται κάπου στα μέσα και τα τέλη της δεκαετίας του 70. Μικρός ήμουν, πολύ μικρός, αλλά τα θυμάμαι όλα «λες και ήταν χθες» μα και ταυτόχρονα όταν τα αναλογίζομαι νιώθω να με πλακώνουν αιώνες.
    Και βέβαια, αυτή η αριστερά ήταν το τότε ΚΚΕ εσωτερικού.

    Οι «ρεφορμιστές» οι «ευρωλιγούρηδες» οι «αναθεωρητές» οι «ταξικοί προδότες» για να θυμηθώ μόνο λίγα από τα κοσμητικά επίθετα που απέδιδαν κάποιοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι.

    Οι ίδιοι ακριβώς που πριν από λίγο καιρό, στον Δεκέμβρη του 2008, προτίμησαν να ενορχηστρωθούν συνειδητά με την κολλημένη στο τοίχο Νέα Δημοκρατία και τον ΛΑ.Ο.Σ του κου Καρατζαφέρη και να δείξουν, ακριβώς όπως οι κουκουλοφόροι προδότες της Κατοχής, τον «ένοχο» για τα «μπάχαλα» και να δυναμιτίσουν την ανοδική του πορεία..

    Ενώ βέβαια, γνώριζαν πάρα πολύ καλά τις πάγιες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Συνασπισμού κατά της οποιασδήποτε βίας αλλά και την αγωνία του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου να ερμηνεύσει, να καταλάβει, να αφουγκραστεί.

    Ο Συνασπισμός, ξεκίνησε από χτες και ολοκληρώνει αύριο το Διαρκές Συνέδριο του.
    Καταθέτοντας, ίσως για πρώτη φορά στην πορεία του, ένα πολύ συγκεκριμένο σώμα Πολιτικών Θέσεων και Προτάσεων σε προγραμματικό επίπεδο, πάνω σε όλα τα ζητήματα.

    Ο Συνασπισμός-και δεν θα του κάνω σήμερα κριτική, το ξεκαθαρίζω αυτό- έχοντας γυρίσει εδώ και χρόνια την πλάτη του σε σταλινικές μεθοδεύσεις διαγραφών, προγραφών, μαύρης λίστας μελών και πρακτικές «Δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» αγωνιά ή μάλλον ασφυκτιά να ισορροπήσει μεταξύ των θεμελιωδών αρχών που συνιστούν ένα Αριστερό Κίνημα και, των καταιγιστικών αλλαγών που συνέβησαν , συμβαίνουν και θα συμβαίνουν στον κόσμο μας.

    Και βέβαια, αυτά τα χαρακτηριστικά του, παράγουν και μία σειρά από επικοινωνιακές δυσκολίες και αντιφάσεις. Δεν είναι από τη μία ένα αστικό κόμμα που λειτουργεί σχεδόν σαν προϊόν προς πώληση ούτε από την άλλη ένα μονολιθικό συμπαγές κόμμα.

    Για πολλά χρόνια έμοιαζε περισσότερο με μια λέσχη διανοητών όπου ο κάθε ένας προσέθετε το δικό του συχνά αξιόλογο λιθαράκι, αλλά όλα μαζί τα λιθαράκια αδυνατούσαν να χτίσουν ένα οικοδόμημα.

    Κατηγορήθηκε αμέτρητες φορές πως είναι ένα κόμμα στείρας διαμαρτυρίας.
    Οι ίδιοι ακριβώς, τον κατηγορούν πως φλερτάρει με την εξουσία και αποζητά συμμετοχή στην διακυβέρνηση της χώρας. Ας αποφασίσουν τελικά όμως, γιατί αυτά τα δύο δεν ταιριάζουν.

    Αλήθεια! Ποιος δεν θέλει μία Αριστερά που να επιδρά αποτελεσματικά στο ύφος και το ήθος της Εξουσίας; Κάποιοι που ίσως χάσουν τον ρόλο τους;

    Θυμίζω: Όταν κανένας δεν μιλούσε για περιβάλλον και οικολογία, ο Συνασπισμός χτυπούσε τα καμπανάκια και δημιουργούσε τις πρώτες ομάδες επιστημόνων για το περιβάλλον. Κανείς δεν άκουγε.
    Θυμίζω: Όταν άρχισαν τα πρώτα κύματα μεταναστών να καταφτάνουν στην Ελλάδα, ο Συνασπισμός ήταν που επέμενε στη διαμόρφωση ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού πλαισίου για τους μετανάστες. Κανείς δεν άκουγε.
    Θυμίζω: Όταν οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις για τον Αγροτικό τομέα ερχόντουσαν για να εναρμονιστεί το Ελληνικό Αγροτικό Προϊόν και οι Κυβερνήσεις το σπαταλούσαν χωρίς στοχευμένη στρατηγική ο Συνασπισμός πάλι χτυπούσε το καμπανάκι και γίνονταν ο προφήτης των κακών μαντάτων.

    Κανείς δεν άκουγε.

    Είναι άραγε ο Συνασπισμός το «τέλειο κόμμα»;
    Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο και επιπλέον πολλές φορές ο Συνασπισμός βάζει τρικλοποδιές στον εαυτό του.
    Όμως, ο Συνασπισμός είναι η μόνη πολιτική δύναμη, που με τις όποιες αδυναμίες και λάθη, παλεύει με ειλικρινή αγωνία να ανταποκριθεί στην εποχή του μια εποχή που αφήνει πίσω τη Βιομηχανική Επανάσταση και τους όρους της.

    Ναι, ενίοτε λαϊκίζει. Και έχω παραδείγματα που δεν επιθυμώ να αναφέρω σήμερα, γιατί λόγω του Συνεδρίου επιλέγω να είμαι μόνο θετικός.

    Ελπίζω το κείμενο των Θέσεων που κατατέθηκε να φτάσει στην Κοινωνία.
    Ο τόπος, έχει κρίσιμη ανάγκη από μία Αριστερά του 21ου αιώνα και την έχει ανάγκη τώρα.

    Ελπίζω, στην Αριστερά που αγάπησα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: